Een nieuw jaar. Iets om dankbaar voor te zijn, wat zal het brengen? Leven is kwetsbaar, dat hebben we in 2014 wel weer gemerkt. Het is rusteloos, ver weg en dicht bij. Oorlogen, aanslagen, terreurdaden; angst, verdriet en onzekerheid in wereld om ons heen. Persoonlijk bleek de weg van herstel nieuwe moeiten te brengen. Weer operaties nodig in plaats van langzaam maar zeker terugkeren naar het “normale” leven. Steeds weer de controle verliezen eist zijn tol. Weer opnieuw beginnen en vertrouwend mijn weg vinden is niet makkelijk. Lichamelijk, emotioneel en geestelijk is het pittig. Sommige dagen of nachten hangen de wolken uit Kankerland zwaar en dreigend boven mijn hoofd, waren ze rond in mijn lijf. Dan kost het veel energie om weer in balans te komen. Het is een weer opnieuw uitvinden van mezelf.

Mijn lichaam weer leren vertrouwen, was daar maar een recept voor. Het is vallen en opstaan, steeds opnieuw. Mijn geloof is een anker voor mijn ziel. Het kan vrede geven dwars door alles heen. Maar dat voelt niet altijd zo. Soms dobber ik weerloos rond en kost het moeite om kracht te vinden. Controle kwijt zijn, zekerheden loslaten: wat een proces is dat! Stapje voor stapje toch weer verder gaan, hopen op nieuwe kansen. Op zoek gaan naar bezigheden die energie geven. Op zoek naar zinvol werk buitenshuis, met collega’s,  na zo lange tijd vooral alleen thuis te zijn geweest. Verlangen om mijn talenten weer een aantal uren per week structureel in te zetten.

Het EH-traject start binnenkort weer zonder mij. Tutor zijn lukt nu nog niet. Op de alumnidag was ik deels aanwezig: wat was het mooi te zien hoe de ontwikkeling van oud-studenten door is gegaan. En te horen hoe de EH daaraan heeft mogen bijdragen op gebied van identiteit, studie en geloof. Er is overigens nog plaats voor studenten.

Michiels contract loopt af  per 1 april, ook dat geeft onzekerheid erbij. Het zal een uitdaging zijn samen te zoeken naar manieren om goed om te gaan met onze tijd. We mogen weten dat we geliefde kinderen van onze God zijn. Dat is de basis. Maar ook logisch en noodzakelijk  is het verlangen om bezig te zijn met de ons gegeven gaven.  In het leven nu. Mijn verlangen blijft, juist in deze zo onrustige wereld iets van de toekomst te brengen, hoop en liefde door te geven. Ook dit jaar zijn Gods zegende handen boven ons en om ons heen. Binnenkort mag ik mijn 50ste verjaardag vieren. In het licht van alles wat er is gebeurd, extra bijzonder.

We weten niet welke bergen er dit jaar op ons pad zullen zijn. Hopelijk komt er ook een overzichtelijk vlak stuk. We mogen hoe het ook zal zijn, uitkijken naar de bloemen die er ook dit jaar zullen zijn. Net als tijdens het pad door de chemobergen, op onverwachte plaatsen. Hij is groter dan de bergen. Zijn liefde is er! En Hij werkt door mensen heen; een bezoekje, een kaart/mail, gebeden, zomaar een lief gebaar e.d. Daar mogen we ons aan vasthouden als we het zelf even niet meer weten of voelen. En wat vind ik het bijzonder dat mijn blog, gewoon begonnen om mensen op de hoogte te houden van mijn proces, door velen als bemoediging wordt gezien. Zwakte, kwetsbaarheid wordt gebruikt als kracht!

Categories: Blog