Na  wekenlang elke doordeweekse dag bestralingen te hebben gehad, mocht ik even op vakantie. We gingen  een week naar Zwitserland. Echt ver weg van al het gedoe, samen zijn, samen praten, samen stil zijn, tot rust komen en conditie opbouwen – ook erg belangrijk voor tijdens chemo…

De grootsheid van de bergen bepaalde ons ook weer bij de grootheid van God, onze Schepper. Tijdens een klim naar de top dente Nendaz dacht ik erg na over hoe ik de komende “chemobergen” zou moeten “beklimmen”… Ik zag daar ontzettend tegenop! Eigenlijk zouden we halverwege stoppen, daar was ook mooi uitzicht en ik had nog niet veel kracht. Maar toen zag ik dat kruis op die top en ik dacht: daar wil ik heen! En gaandeweg zag ik bloemen op rotsige plekken, sterke wortels om stenen heen, en stap voor stap met Hem in gedachten, mijn man Michiel achter me, kwam ik boven, en dat voelde zo fantastisch! Zo kan ik het aanpakken: stap voor stap, struikelen en weer opstaan, uitrusten indien nodig, steeds opnieuw kracht zoeken. En; hulp aanvaarden die er is op momenten dat het nodig is.
En toen was het zover: in die stoel zitten,  urenlang aan zo’n infuus en niet weg te kunnen terwijl er gif/medicijn in je aderen stroomt… en dat nare bijwerkingen zal geven. Ik wist: Hij is erbij en een kring van geliefden die helpen. Zo hard nodig want het valt niet mee.  De bijwerkingen zijn heftig; sowieso moe, kaal, weinig weerstand.  De eerste kuur ben ik erg ziek geweest, hoofdpijn en botpijn. Het begon al meteen tijdens de toediening van de derde zak met vrij heftige reactie. Botpijn is erg raar; je voelt je skelet… loopt daardoor vreemd en het is erg pijnlijk. De tweede kuur leek in het begin door wat aanpassingen iets beter te gaan, dragelijker. Maar toen reageerden mijn darmen zo heftig dat ik met een ambulance, midden in de nacht op de SEH terecht kwam en een paar dagen in het ziekenhuis moest blijven. Zo veel pijn… en dan nog 4 te gaan… Wat hangt er nog meer boven mijn hoofd? Vragen, angsten, zorgen… Terug naar de basis: stap voor stap, met Jezus, in vertrouwen, wetend geliefd te zijn. Ik hoef niets te doen, mag zwak zijn. Zijn liefde is onvoorwaardelijk. En Hij weet wat lijden is, begrijpt mijn pijn! Hij bewaart mijn tranen, ze zijn dus kostbaar. En ik wil bewust letten op de mooie dingen die Hij ook in mijn leven geeft; de liefde van allereerst Michiel en onze kinderen maar ook van zo veel anderen… de lieve attenties, kaarten, bezoekjes, kadootjes enz. De bloemen op deze chemobergen.
Categories: Blog