Begin mei een heerlijke vakantie vol zon en ontspanning.  En dan thuis de draad weer oppakken. Sportfysio is afgelopen en dus ga ik  zelf verder mijn conditie opbouwen. Wandelen, fietsen en regelmatig ongeveer 3 km hardlopen. Het is goed te voelen dat vergeleken met weken geleden er weer meer kan. Als je het per dag vergelijkt dan lijkt het soms alsof er niet veel gebeurt maar over langere tijd merk ik wel de vooruitgang. Mijn vingertoppen voelen nog niet als vanouds maar ik wen eraan. Ene dag is het erger dan de andere. De pijn in de gewrichten wisselt ook maar ik heb het idee dat er verbetering in zit. De littekens zijn mooi genezen. Mijn hoofd is nog snel moe en ik ben gevoelig voor drukte, ruimtes met veel mensen, harde muziek e.d. Maar ik kan wel meer hebben dan eerste maanden van dit jaar. Afgelopen maanden dieper besef gekregen van wat er allemaal gebeurd is en ik strek me uit naar het meer gewone leven. Ik pak mijn counselwerkzaamheden weer op. In een ander tempo maar wat is het fijn om dat weer te kunnen al is het nog maar beperkt. Ik geniet ervan als ik zie dat mensen door de therapie weer meer grip krijgen op hun (innerlijk) leven. Ook op mijn website staan nu foto’s van mij met kort haar;  the new me : )

We vieren feest omdat onze jongste 21 is geworden. Heerlijk om dat te kunnen vieren! Alle kinderen zijn nu volwassen. Nieuwe fase voor Michiel en mij als ouders. Maar veel zal er direct niet veranderen, we zijn een betrokken en hecht gezin en ze waaien nog graag even langs.

Dan nadert de datum van de eerste controle mammografie om te kijken of er geen kwade tumoren e.d. meer zijn. En ik zie op tegen de mammografie zelf want dat zal pijn doen aan die borst die net een tijd minder gevoelig is en ik  zie op tegen de dagen wachten op de uitslag. En de dagen ervoor voel ik in mijn lijf toch de spanning toenemen…het zou toch niet… En moet ik weer mezelf tot rust brengen, dag voor dag leven. Maar ergens in mijn buik zit dat gevoel van angst dat, als ik het niet beheers, zomaar zijn klauwen uitstrekt. En ik zie uit naar de dag van de uitslag en hoop en bid dat het “schoon” zal zijn. Dat alle behandelingen werkelijk hebben geholpen. Ik zou wel willen weten hoe de toekomst eruit gaat zien, zeker qua gezondheid. Maar ook wanneer ik weer meer regelmaat in mijn werk heb en hoe dat eruit zal zien. Controle hebben is voor veel mensen belangrijk en ook ik heb graag wat zicht op mijn leven, wil het even regelen. Loslaten is een leerproces.

Het blijft belangrijk te beseffen dat ik het niet alleen hoef te doen, wat de uitslag ook zal zijn. En ik kijk weer bewust naar mijn kaarsenhoekje (zie foto boven) met teksten die me wijzen op wie God wil zijn.  Met de steen met bloemetjes die me wijzen op het goede wat er ook is. 4 juni is het zover; de controle. Na 2 spannende dagen de uitslag: het is goed! Wat een opluchting en dankbaarheid. Een gevoel alsof ik weer echt een nieuwe start mag maken. Een heerlijk weekend volgde. Het was mooi weer en Pinksteren. Wat een geweldige troost was het en is het dat God met ons wil zijn, in ons leven aanwezig wil zijn. Ook al weten we niet alles, en is het soms erg onzeker, Hij is te vertrouwen.

Dit schilderij heb ik gemaakt n.a.v. Psalm 121

ps121 de bergen (1 van 1)

 

Categories: Blog