Afgelopen jaren vergeleek ik in mijn blogs mijn leven regelmatig met lopen op een rotsachtig pad in een berglandschap. Verschillende bergen op mijn pad heb ik struikelend, met vallen en opstaan bedwongen. In welk landschap bevind ik mij nu eigenlijk? Het was afgelopen maanden na de operatie in november, weer een soort Grensgebied tussen Kankerland en Gewoonland. Soms vol zon en liefelijk maar ook mistig en moerasachtig. Moerasgebied; smalle paadjes en een misstap is zomaar gemaakt, waardoor je wegzinkt en niet verder komt. En dat frustreert, maakt soms verdrietig, boos of moedeloos. Ik wil mijn eigen mogelijkheden weer ontdekken door dingen uit te proberen. Ik bewandel verschillende paadjes om weer richting Gewoonland te komen; conditie opbouwen door fietsen, wandelen en hardlopen. Een re-integratietraject volgen om weer een baan te krijgen (wat nog niet is gelukt). Vrijwilligerswerk oppakken om zo toch beter te kunnen zien wat mogelijk is. Er zijn momenten waarop ik me weer moet ontworstelen aan slijmerige slierten angst en negatieve gedachten. Soms komen die mistslierten zomaar voorbij en twijfel ik zelf. Soms worden ze gevoed door anderen die besluiten nemen en zich laten leiden door hun gedachten over mijn situatie in plaats van mijzelf te raadplegen. En dan zink je zomaar weer even weg… Soms denkt de ander dat alles weer als vanouds is (“want ik zie er toch zo goed uit”) en dan is het lastig uit te leggen hoe het echt is, juist omdat het ook wisselend is. Herstellen is een ingewikkeld proces dat tijd kost. Vallen en opstaan.

Verliezen is niet leuk; accepteren dat sommige dingen anders zijn geworden en daar mee leren omgaan. Qua gezondheid, qua werk en soms qua vriendschap. Dat kost tijd en brengt allerlei gevoelens met zich mee. En toch blijf ik steeds uitkijken naar wat wel (weer) mogelijk is en nieuwe mogelijkheden ontdekken. En dan merk ik ook dat dingen lukken, dat er echt vooruitgang is. Ik mag als vrijwilliger helpen een training te ontwikkelen voor het Voedsel Loket Almere. Op creatief gebied ben ik gaan boetseren. En ik wil weer gaan counselen. Het leven zal niet meer worden zoals het was maar ik ben op reis naar nieuwe gebieden, wankelmoedig maar ook met verwachting en hoop.

In 2013 had ik allerlei plannen, was lekker bezig maar werd ruw gestopt. In 2014 was ik net weer wat begonnen en werd weer gestopt. En dat was moeilijk. Maar ik heb gemerkt dat ik in tijden van ziekte en herstel ook betekenis kon hebben. Anders dan gedacht, maar zeker waardevol. Mijn identiteit zit niet in wat ik doe, (betaald) werk maakt niet wie ik ben. Ik ben blij dat ik weer dingen kan ondernemen, plannen mag maken. Dat gaat ook gepaard met frustraties, en het verlangen even om de bocht te kunnen zien. Maar ik kan alleen maar stap voor stap verdergaan. En het is fijn weer bezig te zijn met mijn toekomst hier, mijn gaven weer in te zetten.

 

 

Categories: Blog

1 Comments

  1. Geweldig Wijnanda je positiviteit telkens weer te mogen lezen! Met al onze eigen menselijke aspecten is het vaak meer dan lastig en moeilijk Gods ondoorgrondelijke wegen te begrijpen. Het roept vaak opstandigheid en/of boosheid op, althans bij mij. Toch wel gewoon doorgaan met eigen creativiteit lijkt me, want wij zijn schepselen van God, en Hij zorgt voor ons zoals een vader voor zijn kinderen.

Reacties zijn gesloten.