Keramiek lichtobject Zonnebloemen, hoopvol in tijd van ziekte

Bloesem in tijd van ziekte

Elk jaar word ik weer blij als de eerste tere zachtgroene blaadjes in de natuur tevoorschijn komen en bloesem bomen en struiken kleurt. Nieuw leven dat weer doorbreekt. 5 jaar geleden wilde ik wel wegkruipen onder die zachtroze bloesemblaadjes van de prunus. Ik was kwetsbaar, ernstig ziek en van de een op andere dag was mijn leven op zijn kop gezet. Een zin uit een liedje van Mark Knobfler speelde door mijn hoofd: Redbud Tree. En nu bloeide de Blauweregen in al zijn pracht en was daar weer dat intense besef: leven is niet maakbaar, al lijkt dit wel de moderne boodschap te zijn. We hebben niet de controle, al willen we dat nog zo graag. En nee, het leven is zeker niet altijd leuk….

Nachtmerrie

Vorige week bleek dat weer. Het was het een mooie lenteavond toen een schokkend telefoontje kwam over een geliefd familielid en de dag eindigde in een nachtmerrie. Een klein ongeluk met zeer ernstige gevolgen zette het gewone leven stil, zeker voor zijn vrouw en kinderen. In de vroege ochtend, op weg naar het ziekenhuis zag ik de zon stralend opkomen, morgenrood kleurde de lucht. Een nieuwe dag, een nieuw begin. Zou het? Ook voor hem toch? Het kan toch niet waar zijn?

Spannende dagen, vol van wachten. De medische mallemolen doet het werk, het is afwachten hoe het verder zal gaan. Geduld, vertrouwen, hopen… Het zijn bekende woorden die niet weergeven wat er in je binnenste omgaat. Het onbevattelijke: de stilte van zo’n altijd sportief actief mensenmens. Uren en dagen slepen zich voort. Met elkaar praten, hopen, bidden, huilen, wandelen, stil zijn, wachten. Deels je gewone werkzaamheden doen met je hoofd eigenlijk ook daar op de IC. Het besef dat leven zo fragiel is, teer als een bloesemblaadje.

Lopen op het water?

Ik dacht aan een bekend lied “Lopen op het water” dat mij tijdens mijn ziekte en tijdens andere moeiten in afgelopen jaren kracht gaf. Maar dat is niet makkelijk. Het is geloven zonder te zien. Er waren afgelopen jaren meerdere moeilijke en ernstige levensbedreigende situaties in mijn nabije omgeving. Regelmatig ging ik kopje onder, proestend naar adem happend, ondersteboven door de kracht van de opeenvolgende golven. Het gevoel: dit is te veel! En toch… en toch geloven in eeuwige armen onder ons, boven ons en ons heen. Ook nu. Wat er ook gebeurt.

Herstel

Bloesemblaadjes dwarrelen nu naar beneden, het terras ligt vol. Kortstondige pracht is nu verdwenen. Maar we zijn dankbaar voor het ingezette beginnende herstel bij onze geliefde. Het wordt zijn langste wedstrijd ooit! Herstel gaat vaak met terugval en frustraties gepaard, is ook mijn ervaring. Stappen vooruit, stappen achteruit, vallen en weer opstaan… We weten nog niet hoe het verder zal gaan. We hopen en blijven bidden op zo goed mogelijk herstel, passend bij wie hij is. Net als bij de Blauweregen is een mooie tweede bloei mogelijk. Daar kijken we naar uit.

 

Opmerking:

Reacties op mijn blog zijn welkom via https://schildertaal.nl/contact/. Indien je geabonneerd bent op mijn blog: dat is een noreplayadres.

 

 

Categories: Blog