Op 10 oktober was er een lotgenotendag van de Stichting Als kanker je raakt. Doordat de 4e kuur i.v.m. Michiels reis naar Japan 2 dagen was uitgesteld, kon ik erheen. Fysiek een van de betere dagen en wat was ik daar blij om. Er was een fijne veilige sfeer, begrip, liefdevolle aandacht voor elkaar. Een half woord was genoeg. Gesprekken gingen niet alleen maar over de ziekte kanker maar juist ook over wat het teweeg brengt; vragen, emoties, zoeken naar zingeving enz. Wat me opviel was dat in de verhalen veel verbinding met God was te horen, bemoedigend! We gingen ook creatief aan de slag (voor mij natuurlijk helemaal prima). Uitgeput thuisgebracht door mijn vriendin die mee was, maar wel voldaan!

Op naar de volgende kuur. De 4e kuur was zoals ik al schreef, iets aangepast. Hoewel het zwaar bleef, was het wel dragelijker. Het hand/voetsyndroom is niet verminderd maar heel belangrijk: niet verergerd. Zenuwschade herstelt nl. veel langzamer en ik hoop dat de al toegebrachte schade uiteindelijk wel zal verminderen na de kuren. Botpijn was minder deze keer! De maag en darmen blijven vrij heftig reageren helaas.

Bij de 5e kuur is goed te merken dat elke keer een flinke stap achteruit is gedaan qua conditie. Tussendoor herstel ik wel maar de nieuwe uitgangspositie is telkens zwakker en de moeheid wordt intenser: lichamelijk en geestelijk mist dat zijn uitwerking niet. De bijwerkingen zijn weer zoals in 4e kuur. Ik merk dat de pruik snel “koud” aanvoelt en draag veel mutsjes, comfortabel en warm. Het is een uitputtingsslag,  soort judo. Meebewegen en alles geven wat je hebt. Stap voor stap. Zelf je kracht blijven zoeken, positief proberen te blijven, hulp blijven ontvangen. Ik hoef het niet alleen te doen. Ik mag schuilen bij Jezus die voor zwakke mensen troost, hoop en zegen bracht,  vrede in ons hart ondanks omstandigheden. Zijn belofte in Johannes 14: 27 “Ik laat jullie vrede na, mijn vrede geef ik jullie, zoals de wereld die niet geven kan. Maak je niet ongerust en verlies de moed niet.” Ook in die lange nachten me daaraan vasthouden… en mild zijn als het me soms ook niet lukt… En er zijn vele lieve mensen die mij hulp bieden, bemoedigen. En tja; eigenlijk geef ik liever, heb ik liever controle over mijn leven en ben ik liever sterk. Ontvangen, wachten, geduld … woorden die diepe betekenis krijgen door dit proces… Het einde komt in zicht! Nog 1 keer, en dan mag ik hopelijk echt gaan herstellen.

Het schilderij heet: Wachten op de morgen.

Categories: Blog