Eind maart deed ik ook buitenshuis de pruik niet meer op… Ik ging met een heel kort kapsel de wereld in… Heerlijk, ik voelde de wind weer door mijn eigen haartjes gaan. Wat een goed gevoel. Maar ook: wat een verschil met die lange wapperende haren van vroeger… Spannend! “Vreemden” die me nu zo zien, een nieuwe “ik”.

wijn (1 van 3)

In mijn hoofd ben ik nog steeds langharig tot ik mijn spiegelbeeld ergens opvang en denk “O ja, dat ben ik.” Zo anders, haar is best bepalend voor je uiterlijk. Maar het zijn mijn haartjes en een teken dat ik een nieuwe start mag maken. Ik leef, ik ga vooruit, pak langzaamaan werkzaamheden op. Wel lastig want de energie wisselt nog per dag. En ja… ik wil vooruit maar moet zo rekening houden met de nieuwe, nog onbekende grenzen van mijn lijf. En dan duren de dagen soms toch weer lang. Wil de controlefreak in mij gewoon weer even weten waar ik aan toe ben en wanneer…

“Je identiteit zit niet in wat mensen zeggen, mijn bezit, mijn prestaties”, schreef ik vorig jaar in mijn blog van april. Ook niet in mijn uiterlijk. Mijn identiteit mag zijn dat ik geliefd kind van God, onze Vader ben! Vlak daarna kwamen de onderzoeken, de onzekerheid… de uitslag. Een levensbedreigende ziekte! Zware behandelingen volgden. Operatie, wekenlang bestralingen, maandenlang chemokuren en daarna herstellen (onbekend hoe lang…). En dan komt het erop aan: geloof ik wat ik zelf schreef? Ja, met vallen en opstaan. Dagen van vertrouwen en dagen van me losgeslagen voelen… Maar toch mocht ik steeds weer opnieuw mijn vertrouwen op Hem stellen. Ook al kon ik niks, was ik kaal en lamlendig – Hij was erbij, ik mocht steeds opnieuw naar Hem toe om te schuilen. En dat mag ook nu in deze herstelfase. Pijn, moeheid, verdriet en soms frustratie bij Hem brengen. Leven in het “nu” en blij zijn met wat kan.

Lijden is moeilijk, roept emoties en vragen op. En er is zo veel lijden in deze wereld. Want afgelopen jaar werden ook 2 jongetjes ontvoerd en gedood door hun vader, er waren ruzies, scheidingen, oorlogen, een vriendin was uitbehandeld, een ander stierf en liet een jong gezin achter, er was vrouwenhandel, er waren natuurrampen … zo maar een greep uit het nieuws. Mensen vroegen me: “Waarom jij, je hebt dit niet verdiend”. Maar “Waarom ik niet?” is misschien een beter vraag.

De wereld is echt getroffen door het kwaad, en wij krijgen daarmee te maken, zijn er ook verantwoordelijk voor. Maar als christen vind ik het een grote troost te weten dat God niet maar wat toekijkt, maar dat Hij het erg vindt dat we niet tot ons doel komen; namelijk vreugdevol leven in verbinding met onze schepper en elkaar. Dat Hij daarom Jezus stuurde. Hij werd zelf kwetsbaar mens, leed (onschuldig!), nam onze pijn/ons falen mee aan het kruis. Pasen is het feest dat we denken aan zijn overwinning – Hij zal zijn verlossingswerk afmaken. Hij wil ons vrede geven, innerlijk helen en zegt: “Verlies de moed niet” (Joh. 14:27). Hij heeft liefde voor deze gevallen wereld en die liefde mogen wij kennen en doorgeven. Zelf heb ik ervaren hoe kostbaar en bemoedigend die liefdesuitingen zijn in de vorm van kaartjes, gebeden, bezoekjes, bloemen en andere lieve attenties!

Geef Pasen  door, geef Gods liefde door. Geliefd kind van God, weerspiegel zijn liefde in je daden.

In Galerie is “Liefde doorbreekt duisternis” geplaatst – past bij deze oproep.

Categories: Blog