Herstellen, balans vinden, stapje voor stapje, bij de dag leven… Wat een geduld vergt dit hele proces van leven na kanker. In mijn hoofd gaat ‘t vaak sneller dan ik in werkelijkheid kan. Het is lastig om plannen te maken met de wisselende energie. Grenzen ontdekken, soms ga ik erover heen en moet daar weer van leren. Maar de onvoorspelbaarheid is lastig.

Mijn lichamelijke conditie is best redelijk ondertussen. Het is heerlijk te wandelen, te fietsen, te mogen genieten van de natuur. Een paar uur werken lukt ook al wel. Afwisselen met voldoende rust en niet te veel achter elkaar doorgaan, is belangrijk. Het re-integratieproces komt langzaam op gang. De toekomst is echter nog onduidelijk. Vragen spoken soms rond in mijn hoofd: in hoeverre zal ik weer herstellen, komt het weer goed met die energie, met de vergeetachtigheid? Blijft de ziekte echt weg? Zal ik weer een baan in loondienst vinden? Soms overvalt me die onzekerheid, die vage angstsluier. Gesprekken over de toekomst zijn meer doortrokken¬† van …als…eerst maar eens zien… Er is een soort rouw over wat was en wat niet meer zo is en waarvan ik ook niet weet of het weer terug zal komen. Hoe zal het verdergaan? Gelukkig ervaar ik vaak rust hierover maar het proces duurt nu wel al lang en dat is best pittig.

Na alle behandelingen en chemobergen kwam er nog een: de berg van herstel. Eentje die ik van te voren minder hoog had ingeschat. Eigenlijk wel symbolisch; we waren ook dit jaar weer in de bergen op vakantie. En net als vorig jaar was ik onder de indruk van die geweldige bergen en het besef dat God, onze schepper nog groter is. Dat Hij erbij is. En al zou ik graag een briefje krijgen over hoe het verder gaat; zo werkt het niet. Het is steeds opnieuw bij Hem schuilen. Een mooi lied hierover is opw.687 Heer, wijs mij uw weg. Daarin staat ook een zin “als mij de moed ontbreekt om door te gaan, troost mij dan liefdevol en moedig mij weer aan” en “als ik de weg niet weet, de hoop opgeef, toon mij dat Christus heel mijn weg gelopen heeft.” Hij kent mijn weg, kent mij helemaal – ik hoef me ook niet beter, vromer, sterker voor te doen dan ik ben. En mijn verlangen naar meer duidelijkheid mag er ook zijn: “Heer toon mij uw plan, maak door uw geest bekend hoe ik u dienen kan en waarheen u mij zendt.”

Het leven is zo kwetsbaar. Deze zomer was vol van berichten over oorlogen, grof geweld, vervolging, ongelukken. Onveilige tijden. Ik vond het ook moeilijk om daarmee om te gaan. Het gaf zo’n machteloos gevoel. Maar ik wil niet dat angst de boventoon gaat voeren. Ik mag me uitstrekken naar mijn God. Ook met die gevoelens van angst, verlies, bozigheid, verdriet. Telkens weer opnieuw. Ik heb een aantal lieve mensen om mij heen die blijven luisteren. Zij blijven bloemen op mijn pad : ) Geduld, rustig doorgaan en de goede dingen in mijn leven blijven zien. Leven vanuit de bron van liefde en die doorgeven waar ik het kan.

 

 

Categories: Blog