We zitten op het terras, wijn en een kaasje, een aarzelend zonnetje. Ik kijk mijn tuin in,  waar van alles bloeit en jonge musjes rondscharrelen. Er ontstaat een vredig en ontspannen gevoel en ik besef dat dit vraagt om het liedje van Jacob Dylan: “Something good this way comes”. Ik zet het op en het klinkt door de openstaande tuindeuren, ik sleur mijn man mee in een soort vreugdedansje. Het ziet er vast gek uit maar het is gewoon geluk.

De screening is weer voorbij. De jaarlijkse mammografie en MRI. Naarmate de datum nadert komt er toch meer onrust in mijn hart. Aan de ene kant hoop omdat er geen verontrustende verschijnselen zijn en aan de andere kant angst want “je weet het niet” en een riedel van ongeruste gedachten… Vooral de week wachten is spannend,  al was de uitslag van de mammografie meteen al goed. Een MRI is preciezer… En dus zoek ik bezigheden, afleiding en beweging. En dan zit je daar weer, in de wachtruimte waar het ruim 2 jaar geleden allemaal begon. En of je wilt of niet; herinneringen komen boven. De onbevangenheid van vroeger dat het vast wel mee zal vallen, is echt weg. Je ziet de chirurg een mammacareverpleegkundige bij haar roepen en mensen erna met bleke verslagen gezichten naar buiten komen. Je weet: slecht nieuws gesprek. Schietgebeden voor hen, al ken ik ze niet, en voor mezelf. Dan zijn we aan de beurt: goed nieuws! Niets afwijkends te zien. Heerlijk! Ik mag weer verder. Zo voelt het.

Tegelijk weet je ook dat er zo veel gebeuren kan. Afgelopen weken stierven mensen “zomaar”, onverwacht weggerukt uit het leven. Een diagnose en een week later al bij het graf. Zo schokkend. Een ander nog zo jong, stierf binnen een jaar. Onbegrijpelijk! Dat kan ook. Ik heb behandelingsmogelijkheden gehad, screeningsmogelijkheden en mag leven. Waarom ik wel en een ander niet? Ik heb geen antwoord op de vragen die boven komen bij al het lijden wat er is. Geloven is een houvast maar is tegelijk ook zonder antwoorden in sommige situaties. Een column van ds. van der Veer (27 juni 2015- op facebook) is me uit het hart gegrepen: “Geloven is niet: komen tot een conclusie. Geloven is niet zeggen: DUS maar uitschreeuwen MAAR. Geloven is zeggen: en toch.”

Juist met de dreiging van kanker die in mijn rugzak zit, is het goed te weten dat God luistert naar gehakkelde en verwarde gebeden, dat Hij ons kent en met ons meegaat. Dat heb ik afgelopen jaren vaker gezegd in mijn blogs, en ik wil het blijven zeggen. De levenslessen die ik mocht leren, wil ik blijven toepassen, ook in hopelijk nu wat rustiger tijden. Er is vreugde dat ik weer “verder” mag, het “gewone” leven meer en meer mag oppakken, al weet ik nog niet precies wat en hoe. Er is vreugde dat mijn man weer een baan heeft. Maar ook nu blijft: dag voor dag leven, genieten van de bloemen op je pad, het leven leven zoals het is en vieren wat je mag vieren. En ook: mild zijn als het je even niet lukt. Op de foto zie je mijn herinnering aan die lessen, waarnaar ik kan kijken als het nodig is. Het blaadje in de vorm van een hart, met daarop o.a. de stenen met bloemetjes die verwijzen naar het zien van het goede ondanks de rotsen en bergen op mijn weg; wat mocht ik ook veel liefde van familie en vrienden ontvangen, en wat was er ook veel moois te zien en te ervaren. De kaars in de vorm van een roos verwijst naar Gods eeuwige liefde. Voor mezelf en voor wie het nodig heeft brand ik de kaars en dat geeft troost, blijdschap en moed. Een mooi gebruik dat ik graag overneem. Een zichtbaar teken, dat heb ik soms nodig. Laten we steeds zelf ook Gods liefde, warmte en licht verspreiden.

 

Categories: Blog