Een lastige vraag: hoe gaat het met je? Wisselend van dag tot dag, energie is nog onvoorspelbaar. Je doet twee stappen vooruit en dan weer 1 stap achteruit. Grenzen ontdekken en proberen op te rekken. De ene dag vol vertrouwen: het komt goed en de andere dag (of nacht) onrustig, verward. God kan dichtbij voelen maar ook ver weg. In de bijbel wordt verteld over Jezus die ligt te slapen terwijl het stormt. De discipelen snappen dat niet en roepen: “Red ons toch, we vergaan!”

Zo voelt het soms in je leven: het gaat te keer, je krijgt klap op klap. Je wordt heen en weer geschud; waar bent u, God? Ziet u dan niet hoe alles gaat? Het leed dichtbij maar ook ver weg, het is zo veel… Houdt het ooit op? Steeds opnieuw weer rust zoeken in Gods beloften. Jezus laat zien wie hij is, hij gebiedt de storm te gaan liggen. Daar komt het steeds weer op aan: vertrouw je hem? Geloof je echt dat hij erbij is, je dwars door alles heen nabij wil zijn en kracht wil geven? Soms stilt God de wind, soms stilt hij zijn kind. En krijg je weer kracht, kan je weer verder. Telkens weer een stapje zetten en zo in beweging blijven. Niet blijven hangen in wat was, je weer uitstrekken naar de toekomst.

Het schilderij “Come” maakte ik in tijd voor kerst. Kerst is het begin van Pasen! In de duisternis schijnt een licht. Na een leven waarin Jezus het lijden droeg; aan onze nood, onze schuld, onze last ten onder ging, is hij opgestaan! Nu is het nog geen vrede maar dat¬†biedt troost en Hoop.

Wijd open armen

kom maar

kom met je pijn

verscheurend verdriet

om wat verloren is

verstikkende angst

om wat nog komen kan

intense boosheid

om schrijnend onrecht

het gaat voorbij

je blijft je niet altijd zo voelen

vallen en weer opstaan

vallen en weer opstaan

ik weet het

ik ken het

ik was erbij

ik ben er

ik zal er zijn

eeuwige armen

wijd open

Categories: Blog