“The friend who can be silent with us in a moment of despair or confusion, who can stay with us in an hour of grief and bereavement, who can tolerate not knowing… not healing, not curing… that is a friend who cares.”  – Henri Nouwen
 Wat is dit een heftig zwaar proces. De 3e kuur verliep eigenlijk ongeveer als de 2e. De slaapmedicatie laat me tijdens het infuus in slaap vallen zodat ik niet weer zo heftig reageer als de eerste keer. De aangepaste medicatie helpt beter i.v.m. de hoofdpijn en botpijn. Die zijn dragelijker. Maar ja, de darmen en alle andere slijmliezen in mij vinden de chemo gewoon echt niks en regeren met krampen, stoelgangperikelen, blaasjes in de mond, pijn in bij- en voorhoofdholtes. En daar is niet veel aan te doen. Maar ik ben nu gelukkig niet per ambulance afgevoerd, we hebben hier thuis de zalf en morfine om de situatie in de hand te houden. Mits er maar geen koorts bijkomt. En dat was niet het geval.
Deze pijn in combi met enorme moeheid en slaapproblemen brengt soms dan ook momenten, uren dat ik er helemaal doorheen zit, een moedeloos gevoel heb. Onzeker hoe ik eruit zal komen, bijna niet voor te stellen dat het ooit weer “gewoon” zal zijn…
Toch is het ook bijzonder te merken dat ik dan onverwacht, soms zo maar midden in de nacht, mooie teksten/woorden/gedachten krijg om toch weer even verder te kunnen. Het bevestigt voor mij dat Jezus erbij is, dat we zijn geliefde kinderen zijn en daar niets voor hoeven te doen.
Fijn is ook dat er dan een gezinslid of goede vriend is en dat die er gewoon even “is”, zonder oordeel.  Het verandert de situatie niet, maar toch kan ik dan weer verder. Telkens meebewegen met hoe het is, bergopwaarts – zwaar – maar stap voor stap lukt het. En dan gaat het na een tijd weer beter, de top bereikt en kan ik weer rustig naar beneden lopen. Nog niet denken aan de volgende berg maar juist even wat meer genieten. Hopend dat het allemaal meewerkt aan genezing en voorkomen van terugkeer van de kanker op den duur.
Ik ben nu op de helft van de chemokuren; aan een kant klinkt dat voor mij als “nee… dit alles en dan nog een keer…” aan andere kant kan je een beetje gaan aftellen. De 4e kuur is a.s. vrijdag 11 okt. Hij is 2 dagen uitgesteld want Michiel is nl. voor een week in Japan voor zijn werk en hij komt vrijdag thuis. Deze kuur wordt een beetje aangepast (vermindering Doxetaxel naar 75% omdat ik last heb van het hand/voetsyndroom (erge last van pijnlijke vervellende voeten en gevoelloze vingertoppen,  dit is een reactie van de zenuwuiteinden op die stof). Hopelijk helpt dat wat want we willen graag blijven wandelen op de betere dagen!
De andere kuren zullen als het goed is zijn op;  woensdag 30 okt en woensdag 20  november.
We proberen op de goede momenten te genieten, en dan van heel gewone dingen. Een boek lezen, samen een filmpje kijken, even wandelen en die heerlijke herfstzon voelen, de natuur zien, muziek luisteren, een kaarsje aan… Kijken naar die schaal met kaarten (wat krijgen we er veel!) en weten dat er veel aan ons gedacht en voor ons gebeden wordt.
Categories: Blog