Lapland: wat een andere wereld, sprookjesachtig mooi! Michiel en ik waren er een week. Wat fantastisch om dat mee te mogen maken. We hebben zelfs het Noorderlicht gezien op mijn verjaardag. Er groeien candletrees; ranke hoge “kerstbomen”. Ze zijn bedekt met dikke lagen sneeuw. Aangepast aan de omstandigheden van vele maanden sneeuw zien ze er uit als kandelaren waarlangs kaarsvet naar beneden druppelt. Prachtig om te zien. Andere bomen waren diep gebogen onder hun last, vervormd tot grillige figuren, ergens ook best heel mooi.

Zware omstandigheden vormen je. Dat heb ik ook gemerkt en ik merk het nog. Soms loopt je leven zo anders als je had gedacht. Allerlei gevoelens horen daarbij. Het is een beetje vreemd dat we sommige emoties hebben leren bestempelen als negatief: boosheid en angst bijvoorbeeld. Maar eigenlijk zijn er geen negatieve emoties. Ze zijn misschien wel lastig, zeker om er eerlijk voor uit te komen. We laten liever een mooie lieve glimlach zien of een schaterlach horen. Blijdschap delen is niet zo moeilijk. Je verdriet delen kan al wat moeilijker zijn maar het is wel meer geaccepteerd. Maar je rauwe pijn, je boze of misschien wel woedende gevoel uiten, lucht geven aan je diepe angst… dat valt niet mee. En dus duwen we dat liever weg…

Onbewust

Maar het is er wel. En onbewust beïnvloeden ook die gevoelens jouw gedrag. En ze horen ook bij ons leven. Ze hebben een belangrijke functie. Boosheid kan je helpen in actie te komen, iets te gaan doen. Het kan je helpen grenzen aangeven. Angst is soms heel gezond en remt je af je in gevaar te storten. Verdriet om een geleden verlies is de keerzijde van liefde voor iets of iemand. Deze emoties mogen er dus zijn! En zeker als je leven anders loopt, komen ze voorbij. Bij verlies van je gezondheid, je werk, een geliefde of wat dan ook. Het erkennen en herkennen van je gevoelens is nodig. Ik heb zelf gemerkt dat je soms vreemd reageert op iets kleins, met veel meer irritatie dan verwacht, met veel meer verdriet over iets kleins – mijn emotie-emmertje kan sneller overlopen. En door mijn counselkennis kan ik dat ook wel wat verklaren en er meestal redelijk mee omgaan.

Mistsliert

Niet elke wolk heeft een duidelijke “silver lining”, niet altijd wordt duidelijk waartoe iets dient. Soms is het leven zo onbegrijpelijk… en dan is het zwaar, moeilijk, pijnlijk. En dan heeft de dag iets van een mistige natte sliert en de nacht is lang en donker. Dat mag er zijn. Hoe ga je ermee om? Deel je emoties, uit ze op een manier die bij je past: schrijven, tekenen, schilderen, praten, wandelen enz. Rouwen, verliezen verwerken; het kost tijd. En met al die verwarde gevoelens mogen we ook schuilen bij God. Maar ook die kan soms ver weg lijken. Zingevingsvragen komen in je op. Dan heb je bemoediging nodig van anderen.

Hoopvol

Maar tegelijk geldt ook dat je niet in de emoties kan blijven hangen. Dan kan boosheid je verbitterd maken, dan kan angst je leven gaan bepalen of kan je door je verdriet het mooie niet meer zien. Je mag je weg zoeken in de verwarring. Stappen blijven zetten. En accepteren dat je soms ook weer terugvalt en weer moet opstaan.

Dan kan je soms ontdekken dat er gaandeweg weer iets nieuws ontstaat, een andere weg die ook goed is. Dat je leven toch weer dragelijk of zelfs mooi kan worden. Net als de candletrees, aangepast aan de nieuwe omstandigheden stralen ze kracht uit.

Bij mezelf merk ik dat als vrijwilliger training geven erg mooi werk is. Ik ben ook weer begonnen met het geven van schilderles; leuk mensen creatief bezig te zien. Het boetseren is een heerlijke bezigheid. Ik kan er iets in kwijt van mijn innerlijk en mag er anderen ook mee bemoedigen. Onder kopje galerie staan de nieuwst lichtobjecten. Ik schilder zelf ook weer meer. Het gaat in mijn beleving soms allemaal veel te langzaam, te wisselend – wat blijft geduld een moeilijk iets : ) Maar als ik over langere periodes kijk, zie ik gelukkig vooruitgang. Daar ben ik dankbaar voor.

2016-02-06 11.41.36

 

Categories: Blog