Langzaam herstel ik weer. De controle van de achterwandplastiek was goed. Ik mag weer wat meer gaan doen. En dat is wel heel fijn: zelf weer op de fiets, zelf weer autorijden. Door gesprekken met diverse specialisten ook tot een soort voorlopig besluit gekomen om (nog) geen andere preventieve operaties te ondergaan. In ons privéleven spelen ondertussen nog meer onzekerheden. Nu eerst weer goed herstellen, leven weer wat proberen op te pakken. Door extra screenen in de gaten houden of er niets fouts ontwikkelt. Dat is zeker geen onverstandige optie maar we moeten leren omgaan met angst die dat meebrengt. Zoeken naar balans in een gebroken wereld.

Wat is er toch veel mis! Nare berichten, dichtbij en verder weg.  Rust zoeken maar lang niet altijd vinden. Verwarring, angst, boosheid, onbegrip, onrecht en verdriet zijn er gewoon. Je uitstrekken naar, vastklampen aan belofte van het Kind. Je oog richten op mooie en goede dat er ook is. Dat valt niet altijd mee, geloven is niet een sausje dat het leven vrolijk en blij maakt en alles wel snel oplost. Maar God is er wel in de manier hoe wij met dingen omgaan. We mogen alles bij hem brengen en troost putten uit het feit dat hij weet wat lijden is. Hij hing met wijd open armen aan het kruis: kom maar met al die ellende, verwarring en onrust. Het is nu nog geen wittige, wolkige vrede of zo iets. Maar de Vader staat met wijd open armen te wachten op jou, kom maar bij mij. Ik ken je, ik hou van je. En hij belooft dat hij zijn werk begonnen in zijn leven op aarde, echt zal afmaken. Ooit zal er volkomen vrede zijn.

Dat kan extra kracht geven om toch weer door te gaan als je het niet ziet zitten. Wij mogen hier op aarde die liefde doorgeven. Soms heb je zelf niet zo veel te geven en moet je ontvangen – en dat vind ik toch moeilijk, merk ik steeds weer. Maar bemoediging kan soms zomaar even een stukje vrede midden in de onrust zijn, en dat koester ik. En soms mag ik ook anderen mijn verhaal vertellen, onlangs op een vrouwenochtend. En dat gaf mijzelf ook weer kracht.

Wat gaat 2015 ons brengen? Spannend, misschien wel heel mooie nieuwe dingen op ons pad. Misschien ook wel weer minder fijne dingen… Maar we mogen weten dat Hij weer met ons mee zal gaan, zijn eeuwige armen zijn onder ons. En ondertussen genieten van wat we wel ervaren. Kerst met onze kinderen, samen zijn. Wandelen, het mag nu weer! Fietstochtjes maken. Zelf weer wat schilderen. En wat geniet ik van de wind in mijn haar tegenwoordig: het begint nu echt een beetje te wapperen ; ) Het groeit niet harder als ik eraan trek, loslaten is ook een groeiproces. En: never give up Hope!

Categories: Blog