“Omring jezelf met mensen die jou energie geven.” Deze spreuk zie ik tegenwoordig regelmatig voorbij komen. Ik heb er gemengde gevoelens bij. Het geeft me aan de ene kant een gevoel van “ja, dat is fijn”. Het is ook logisch om graag mensen om je heen te hebben die goed voor je zijn. Je zoekt dan dus mensen die je doen groeien en je ontwikkelen, waar je het gezellig mee hebt enz. En aan de andere kant irriteert deze uitspraak me precies daarom. Waar blijft degene die het minder goed getroffen heeft, de kwetsbare, de arme, de rouwende, de zieke, de gevangene, de vluchteling?

Offeren?

Uiteraard begrijp ik dat mensen zich niet moeten wentelen in hun slachtofferrol. We kunnen zelf kiezen hoe we kunnen omgaan met tegenslagen, moeiten in het leven. Jij hoeft niet de ander te redden. Maar toch schuurt de uitspraak bij mij. Omring jezelf alleen met mensen die jou iets te geven hebben. Want soms is het leven hard en gaan mensen toch deels kapot. Ze lijden, rouwen, weten het even niet. Is het niet juist ook belangrijk dat we zorgen voor elkaar? En dan niet alleen omzien naar onze vrienden, degenen die we liefhebben, maar ook naar diegenen die we minder goed begrijpen, die anders is dan jij? Mag het ons ook iets kosten? Offeren we onze tijd, onze energie? En voor hoe lang?

Mensen die je leegzuigen, je energie opslurpen, doe je weg uit je leven – natuurlijk is een grens aangeven goed. Je moet uiteindelijk niet aan het helpen ten onder gaan. Maar we kunnen ons niet afwenden van het leed en ons wentelen in onze voorspoed (waar we recht op zouden hebben omdat we toevallig hier geboren zijn). Help de ander weer zijn of haar kracht te herpakken, sta naast de ander, verplaats je eens in zijn of haar situatie.

Liefde

Ik heb geen oplossing voor alle problemen die er zijn. Ook heb ik vragen en twijfels in mijn geloof. Maar ik wil me ondanks die worstelingen laten inspireren door Jezus, het Licht de wereld. Hij hoefde niet naar ons af te dalen. Toch kwam Hij naar deze wereld waar wij met elkaar niet in staat zijn om het vrede te laten zijn, om het goed en harmonieus voor iedereen te laten zijn, waar ‘dikke ikken’ veelal zegevieren. Hij zocht juist degenen die het minder hadden; de kwetsbare, de weduwe, de wees, de vreemdeling. Het gaf hem niet veel energie; hij werd bespot en moest het met de dood bekopen. Liefde is het antwoord, maar dan wel een liefde die verder gaat dan voor degenen die jij aardig vindt. Niet gemakkelijk, maar wel hoopgevend.

Advent is de tijd van nadenken over hoe we Hem mogen ontvangen. Hij zegt: “wat je de minste hebt gedaan, heb je mij gedaan”. Hij geeft de opdracht “heb je vijanden lief”. Het zijn confronterende opdrachten van Jezus, die het Zelf voor ons heeft gedaan. Hij leed en heeft de dood overwonnen. Uit die bron van liefde mogen wij blijven putten wanneer wij op onze beurt de ander liefhebben in naam van de Ander.

LW-56LW-66LW-67

De foto is van een door mij geboetseerd lichtobject – bemoedigende lichten in duisternis: “Levenszee”. Hierover vertel ik volgend jaar meer.

Categories: Blog