negatieve emoties verbeeld

De operatie was niet doorgegaan en dat was echt niet fijn. Toch zat er een leuke kant aan: we konden onverwacht naar het 25-jarig huwelijksfeest van goede vrienden. Nachtje in B&B en prachtige wandelingen in de duinen en langs de zee gemaakt. Elk nadeel heeft z’n voordeel ; ) En toen was de operatiedatum daar dan toch weer, 4 nov. Dit keer was ik als eerste ingepland zodat het niet weer zou misgaan. Beide operaties (2 gecombineerd: eieirstokken/-leiders verwijderen en verzakking verhelpen) verliepen voorspoedig. Ondanks het anti-misselijkheidsprotocol had ik helaas toch behoorlijk last van misselijkheid maar wel iets minder dan vorige keer. Gelukkig ging het in de loop van de volgende dag wat beter en mocht ik eind van de middag naar huis; heerlijk thuis uitrusten want echt, in een ziekenhuis is het druk! Maar ik was ook weer onder de indruk van hoe hard iedereen daar werkt, en hoe liefdevol en zorgzaam ze zijn. Van artsen en verpleging tot schoonmaker en bloemendame…

De pijn was goed te doen met de pijnstilling. En na aantal dagen zelfs zonder. Wel erg moe, maar dat is ook logisch. Weer narcose gehad, weer bijkomen van operaties, en de restmoeheid van alle kankerbehandelingen waarvan ik niet weet of/wanneer die echt zal verdwijnen. Ik mag 6 weken bijna niks doen: niet tillen, niet zelf autorijden, niet fietsen, niet lang lopen e.d. En ik merk ook direct dat er een zwaar gevoel komt in mijn buik als ik “te rechtop” bezig ben. En dan luisteren naar dat seintje! Alle druk op de hechtingen van de achterwandplastiek is verboden… En dus is het grote bank-hangen weer begonnen. Ik vermaak me met boeken, tijdschriften, kleurboek voor volwassenen, woordpuzzel, tv… Zucht. Dat was ik al behoorlijk zat maar er zit niks anders op, ik wil toch niet dat die operatie voor niks is en het weer verzakt. Gelukkig komt er regelmatig iemand langs waaien. Heerlijk; die lieve mensen die aandacht blijven geven, er echt voor mij en Michiel, zijn! Al met al is het lichamelijk gewoon wat lastig deze tijd maar wel te doen. Positief is dat het weefselonderzoek goed was: de sluipmoordenaar eierstokkanker zijn we gelukkig te vlug af! Dankbaar en blij.

Emotioneel merk ik dat het erg op en neer gaat. Verwerken is hard werken! Wat vanbinnen leeft valt niet weg te stoppen, het is er gewoon. Het is moeilijk een nieuw evenwicht te vinden. Angst voor terugkeer speelde wel maar niet heel erg op de voorgrond. Ik was vooral bezig met “hoe ga ik verder?” Door de nieuwe kennis weten we nu dat de kans op terugkeer veel groter is.  En dat brengt verdriet, onzekerheid, angst, soort rouw met zich mee. Ik wil dankbaar zijn voor de goede dingen in mijn leven. Maar het is zwaar en ik blijf erg in het nu, durf (nog) geen plannen te maken voor later. Eerst herstellen van deze operaties, dan weer verder kijken … of/wanneer/hoe we extra preventieve operatie doen. Zoals Jezus al heel “mindful” zei: “Maak je geen zorgen voor de dag van morgen. Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen last.” Dat is in de gegeven situatie best ingewikkeld maar we proberen het toch, in vertrouwen dat God bij ons is en we bij hem mogen schuilen.

gedichtje:

Verlangen

even weg

even schuilen

even niks

zomaar

rust

als een bolletje

ineengedoken

weg van alles

specialisten

gesprekken

onbekende woorden

amputatie

reconstructie

procenten

kansberekening

MIJN   LIJF

dons        zacht         wit

warm

zeepbel              zonnestraal

verlangen

 

 

 

Categories: Blog