Op het moment dat de klinisch geneticus begon te spreken wist ik, voelde ik dat het toch, zo onverwacht, de slechte uitslag zou zijn… En liefst wilde ik mijn hand voor haar mond leggen en de woorden tegenhouden die onze wereld weer op z’n kop zetten. Het trof nu niet alleen meer mijzelf, maar misschien ook anderen. Juist doordat ik het niet echt verwacht had, was ik weerloos tegen de emoties die volgden. Het gevoel te vallen en geen houvast te kunnen vinden…

Door gesprekken met genetici, gynaecologen, chirurg, psychosociale medewerker en informatie via allerlei kanalen, weten we ondertussen meer. 28 oktober zal de eerste operatie zijn. Er is bij dragers van het BRCA1-gen een zeer groot risico op eileiderkanker en omdat die niet te controleren zijn, worden ze preventief verwijderd. Dit wordt gecombineerd met een operatie van een door de chemo verergerde verzakking. Dat scheelt 1 narcose. Het is wel zwaarder maar het moet toch gebeuren dus dan in 1 keer. Over andere operaties moeten we nog meer informatie verkrijgen en vooral overdenken wat bij mij past. Voorlopig wordt er extra gecontroleerd, met mammografie en MRI, maar amputatie zou het meest veilig zijn. Dat is heftig om te horen, al weten we dat het juist is om te voorkomen dat de kanker terug zal keren.

En in mij gaat het tekeer. Een schreeuw zat/zit vast in mijn keel: een stille schreeuw van ongeloof, onmacht, angst, verdriet, boosheid, gelatenheid. Fasen achter elkaar maar ook dwars door elkaar heen. Liefst zou ik wegkruipen in een witte donzige wereld, weg van alles.

God kent die schreeuw, Hij hoort hem wel. En ik hoef het niet te verbergen onder een masker van een superchristen vol vertrouwen. Ik probeer die gevoelens en verwardheid bij hem neer te leggen. De wirwar van gedachten, de zorgen. Ook Hij is verontwaardigd over het leed wat in deze wereld zo te keer gaat. Al is het gevoel er niet echt, ik klamp me weer vast aan zijn belofte: Ik ben met je, Ik ben erbij. En ga weer verder stap voor stap. Proberen te genieten van mooie dingen, vieren wat wel fijn is. Maar dat lukt niet aldoor even goed. Leven bij de dag. Verder kijken lukt me nu niet.

Weer merk ik dat de bemoediging van anderen me ook verder helpt. Net als bij de eerste Levend-Water-Loop op 27 september jl., een hardloopwedstrijd met gemeenteleden waarbij de opbrengst voor Stichting Als Kanker Je Raakt was. Je zag gezichten van de hardlopers weer gaan stralen toen ze werden aangemoedigd. Wij gaan nu weer verder, weten nog niet precies hoe lang het zal duren. Gesteund, weer, door professionals in de zorg en lieve vrienden die me zeggen “Je bent al zo ver gekomen, dat kon je ook, je kunt het wel en wij zijn er voor jullie”. Dat geeft  ook weer wat kracht en hoop.

 

Categories: Blog