Iedereen kent die tijden wel: dat het tegenzit, dat pijn overheerst, dat twijfel knaagt, dat verdriet je overspoelt, dat alles zo anders gaat dan je had bedacht… 1 mei vorig jaar werd mijn leven op zijn kop gezet door de diagnose borstkanker. Iemand vroeg mij hoe ik dat afgelopen jaar dan deed; of  ik in mezelf verward tekeer kon gaan, of het uitschreeuwde of lamgeslagen werd…? Of ik dan soms ook zo bozig op mezelf kon zijn, of me juist afreageerde op geliefde? Eigenlijk wilde ze weten ”hoe kan je omgaan met tegenslag?” En dat zette mij aan het denken: hoe had ik dat gedaan, hoe doe ik dat dan? Omgaan met leed, daar is geen recept voor te geven helaas. Ieder doet het toch ook op een eigen manier. Toch een poging om te beschrijven wat mij geholpen heeft.

Allereerst was het belangrijk te bedenken: ik heb een ziekte maar ik ben dat niet. Al leek het er wel op; was mijn agenda overgenomen en moest er van alles waar ik zelf niet voor gekozen had. Op een dag in de week nadat ik de diagnose gehoord had, en ik me verward en verdrietig voelde, zei een goede vriendin: “Je blijft je niet altijd zo voelen”. En dat besef was in de maanden daarna vaker nodig als de verwarring, de pijn, de onzekerheid toesloegen; het besef dat ook dat weer voorbij zou gaan. Dat er steeds na elke zwarte nacht een morgen aanbreekt. Stap voor stap de weg gaan, niet te ver vooruit denken maar dat doen wat die dag moet gebeuren. Soms uur voor uur… Geen zorgen voor de dag van morgen. Makkelijk gezegd maar soms moeilijk in praktijk te brengen. Maar toch is het zo, elke dag heeft genoeg aan eigen last.

Daarnaast hielp het mij de bloemen op mijn pad te zien, op heel rotsige stukken moet je soms wel goed kijken maar vaak zijn ze er, onverwacht, en dan moet je ze wel willen zien. Dat ervoer ik tijdens een korte vakantie vlak voor de chemokuren. Wat zag ik daar tegenop! En tijdens een bergwandeling besefte ik: ga stap voor stap, met oog gericht op Hem, met geliefden om me heen. Hij is groter dan de bergen! Hij is de Schepper, ik mag als geliefd kind bij Hem schuilen en Hij werkt door mensen om mij heen. En wat een liefde en steun heb ik gekregen, vooral tijdens de behandelingen. Ik had stenen meegenomen van die berg, en elke keer als een kuur voorbij was legde ik die opzij. Met Kerst heb ik de stenen met bloemetjes beschilderd en een paar aan onze kinderen gegeven; dat ook zij in hun moeiten de goede dingen blijven zien. En nu ligt daar een grote steen voor de tijd van herstel die zijn eigen moeiten meebrengt.

Er waren nare momenten dat ik er doorheen zat, o.a. in die zware chemotijd, en gelukkig niet vaak maar soms toch boos/verdrietig uitviel naar een geliefde. En waarvoor ik later dan ook mij verontschuldigde. Momenten dat de pijn zo hevig was dat ik het uitschreeuwde “dit kan ik niet!” en een geliefde of vriendin mij toch erdoor sleepte. Ter herinnering aan de bergwandeling  had ik een fotoalbum gemaakt. En “toevallig” was dat net klaar toen ik in een hectische nacht met de ambulance naar het ziekenhuis was gebracht… en kon ik mezelf in herinnering brengen wat ik had ervaren in de bergen.

Er waren momenten van wanhoop op die bank waarop ik zat/lag en weer zo graag “gewoon” wilde leven… Frustratie uitte zich soms op vreemde manieren: kwaadheid op stomme afstandsbedieningen of computers die niet deden wat ik wilde… En dan moest ik op zoek in mezelf: wat zit er onder dit gevoel? Vaak was dat de onmacht, de angst, het verdriet om alles… En daarmee ging ik aan de slag. En ook nu in de tijd van herstel probeer ik zo te leven, om te gaan met onzekerheden en beperkingen.

Hoe dan? Gewoon mezelf ook maar even zo laten zijn, mild zijn; het was/is ook rot! En dan daar niet in blijven hangen maar ook mezelf weer herpakken. Ontspannen door rustig te ademen. Door de dingen op te schrijven en zo weer wat overzicht te krijgen. Door me te richten op “de bloemen”, al die goede dingen die ik ook heb. Te beseffen dat angstgedachten niet altijd kloppen. Te bedenken wat ik tegen iemand anders zou zeggen in zo’n situatie. Door stil te worden, bij God te schuilen, mooie muziek te luisteren, iets te lezen. Of iemand te bellen en mijn zwakheid toe te geven en hulp te vragen. Even te wandelen, te schilderen. Een goeie dosis (galgen)humor was soms ook een goed medicijn. Het hielp ook weleens te relativeren: ik werd behandeld terwijl elders kinderen stierven aan diarree… Eind april hebben we een geliefde vriendin begraven, overleden aan uitgezaaide borstkanker. Verdriet, zo groot! Achterblijvende jongvolwassen kinderen… En dan kan onzekerheid bij mij zomaar toeslaan, vooral in de nacht. En dan is het zo belangrijk weer terug te gaan naar die Hemelse Vader, ook al begrijp ik het leed echt niet. Mijn ziel weer tot rust brengen bij Hem zoals in psalm 42,43. Zijn daden in herinnering brengen, de waarheid over onze God weer bewust worden.  Hij was er, is er en zal er zijn.

We zijn begin mei op vakantie naar Lanzarote geweest. Een heel bijzonder vulkaanlandschap: rotsig, desolaat en toch met een heel eigen schoonheid. En zelfs daar groeien soms nog bloemetjes. Het deed me denken aan afgelopen jaar: te midden van moeiten, angst, pijn, boosheid en verdriet was er ook intense liefde. Dank daarvoor!

 

 

 

 

 

Categories: Blog