Voorjaar, leven!

 

De laatste tijd wandel ik veel, het liefst in de bossen. Terwijl ik zo mijn conditie opbouw denk ik na over een nieuw begin. Er staan nog veel bomen die geraakt zijn door de stormen. Bomen met afgebroken takken, gespleten stammen, bomen die helemaal omgevallen zijn… en in hun val andere ook zwaar beschadigd hebben. Maar ook bomen die nog fier overeind staan. Ik denk na over de overeenkomst met ons menselijk leven; in welk beeld herken jij je? Mijn leven werd zomaar getroffen door een storm. En toch… de laatste weken zie ik nieuwe knoppen ontstaan, beloften van nieuw leven. Zelfs uit ogenschijnlijk dode en geknakte stronken komen kleine groene puntjes… En zeker nu de zon zo veel schijnt, zie ik overal sporen van een nieuw begin: sneeuwklokjes, krokussen, hyacinten, narcissen. En dit jaar heel erg vroeg bloeit de magnolia!

Ook in Grensgebied (blog februari 2014) begint de zon meer en meer te stralen en verdwijnt de mist. Energie keert terug, weliswaar nog wat onvoorspelbaar maar wat is het fijn te merken dat moeheid afneemt, niet meer voortdurend aanwezig is. En daar mag ik ook weer mee leren om te gaan. Al doe ik volgens mijzelf best heel gedoseerd voorzichtig aan weer wat werkzaamheden… zomaar kan het dan opeens te veel zijn. Mijn lijf heeft nieuwe grenzen, ik mag ze verkennen en tja dan gaat het ook weleens mis. En dan kan er wel zomaar een mistflard uit Kankerland voorbij komen: want ja… die pijn… op die plek… daar begon “het” vorig jaar mee… Is het nu gewoon spierpijn of…? Weer vertrouwen krijgen in mijn lijf, ook dat kost tijd.

Geduld is zo belangrijk, en dan kijk ik weer naar de bomen. Het liefst wil ik wel zo’n grote stevige boom zijn, met zo’n sterke stam en grootse kruin. Maar dan besef ik ook dat dat tijd kost en dat het wortelstelsel van zo’n boom minstens zo groots is als de kruin. En dat die wortels dwars door en langs allerlei obstakels heen moeten groeien. Soms zie je nog van die oude “wonden” in de stam, wel weer dichtgegroeid maar nog zichtbaar. Maar het geeft me vertrouwen: het gaat wel goed komen. Al weet ik nog niet precies wat de toekomst brengt, ook uit gebrokenheid kan iets nieuws ontspruiten.

Ik denk aan Jesaja 43 waar God belooft iets nieuws te gaan verrichten. Hij houdt van deze gebroken wereld. Hij had ons met al ons falen en lijden, zo lief dat Hij zelf een kwetsbaar mens werd. Het is nu de 40-dagentijd voor Pasen, we staan dan stil bij dat bijzondere feit: onze God blijft niet op een afstand maar wil dicht bij ons zijn, wil ons helen, dat is de kracht van Christus! Hij begrijpt ons, onze tranen raken hem. Hij is een levende God. En Hij zal zijn verlossingswerk afmaken. Mijn leven loopt anders dan ikzelf had bedacht. Maar zijn eeuwige armen zijn onder mij en dat geeft hoop. Hij was met me het afgelopen jaar, is er nu en zal er zijn!

 

 

Categories: Blog

2 Comments

Reacties zijn gesloten.