23 april 2013: toch maar even een mammografie laten maken in verband met aanhouden klachten en een knobbeltje. Uit mijn werk, even in mijn eentje langs het ziekenhuis want het was toch vast niks. Het deed pijn, en kanker doet geen pijn dus… Maar dan volgt een echo om “het” wat beter te kunnen bekijken, een bioptie is ook nodig. 1 mei de uitslag. Weg was mijn agenda! Operatie, bestraling, chemokuren, herstellen. Najaar 2014 een nieuwe klap: weer operaties en herstellen. En nog wat andere tegenslagen in privésfeer… Vallen en weer opstaan. En zo zijn we zomaar 2 jaar verder. Mijn leven is  veranderd: intense blijdschap dat ik leef vermengd met kwetsbaarheid, angst en verdriet om wat er niet meer is. En weer uitstrekken naar nieuwe mogelijkheden. Re-integreren op alle vlakken van het leven. Zoeken naar nieuwe balans. Blij met een ochtend vrijwilligerswerk als co-trainer waardoor ik zicht krijg op mijn mogelijkheden. Een andere agenda…

Worsteling

Mijn blogs riepen bij iemand vragen op, was het wel echt dat ik die hoop en het mooie nog steeds kon zien? Een goed gesprek volgde. Want ook al noem ik de zware dagen ook in mijn blogs, dat was bij haar niet zo duidelijk geland. Ze worstelde zelf met boosheid (en daaronder veel verdriet, onmacht vanwege een groot verlies), ze kon die hoop en dat mooie niet “pakken” en miste de rauwheid die zij zelf zo ervaart. En eerlijk voegde ze eraan toe: “Ik wil dat nu ook niet”. En dat is haar verhaal, en zo kan het ook zijn. Het mag er beide zijn. Er is geen recept voor omgaan met tegenslag, een middeltje tegen rouw. (zie ook mijn blog mei 2013)

En ik herken ook wel degelijk de rottige dagen! Dagen waarop ik het vanbinnen uitschreeuw, de hoop niet zie, het mooie me niet opvalt, ik me mat of verdrietig voel. Dat twijfels me bevangen, de boodschap van Pasen me niet veel zegt, en ik het donker en duister vind om mij heen. Sluiers van angst over mijn leven zijn er altijd, dat is gevolg van kanker. Maar soms is die verstikkend als een zware deken – zeker ‘s nachts kunnen kankerspoken rondwaren. En in een moeite door komen vragen over al het leed wat er in deze wereld is, de machteloosheid, zinloosheid… Kinderen die sterven aan kanker, oorlogen, verdrinkende bootvluchtelingen. De geschiedenis is er vol van; houdt het ooit op?!

Psalm 88 staat echter niet voor niks in de bijbel: echt een psalm voor dat soort dagen/tijden. De psalmist beschrijft hoe hij zich voelt: ellende drukt hem teneer, God lijkt hem niet te horen, het is duister zonder een sprankeltje licht. Die gevoelens zijn er en mogen er dus ook  zijn. Je hoeft niet een vroom masker op te zetten voor onze God: hij kent je echt, en ziet die verwarring, boosheid, verdriet. Hij haat het onrecht, het lijden ook. En door Jezus weten we dat Hij daar echt ook zelf mee heeft geworsteld, en dat blijft mij dan toch weer troosten. Hij kent me, en is erbij. En dan klamp ik me toch, al worstelend, weer vast aan die beloften.

En toch: geloof, hoop, liefde

Ik schrijf mijn blog ongeveer 1 x per maand en dan is het ook een soort “overview”. In mijn dagboekjes komt meer naar voren van de worsteling die er is met de woorden “geduld”, “vertrouwen” en “loslaten”. Het schrijven van een blog helpt mijzelf ook inzicht te krijgen in alle verwarring. Ik wil niet blijven hangen in alle mogelijk k-woorden, bozigheid, verdriet, angst en allerlei onbestemde gevoelens van, wat ik  noem, die rottige “grumbeldagen”. Vallen en weer opstaan, me bewust weer richten op het goede, de hoop en uiteindelijk Hoop. En dat is niet makkelijk maar als ik het mooie niet meer zie, blijft het lelijke er toch ook gewoon. Dus probeer ik slingers op te hangen als het kan. Vieren wat ik mag vieren. En geduld met mezelf te hebben als me dat even niet lukt! En ben ik blij met vrienden die naar me luisteren, er voor me zijn; bloemen op mijn pad.

Categories: Blog