Wat is dit toch voor wereld?

Waar jonge mannen moordend rondgaan

Vele mensen moeten vluchten

Kinderen aanspoelen op een zonnig strand

Waar mensen zelfmoord plegen

Omdat de duistere wanhoop wint

Waar jonge meisjes zichzelf verhongeren

Omdat ze de grip op het leven kwijt zijn

Waar arbeid en beloning zo oneerlijk zijn verdeeld

En jong en gezond zo belangrijk zijn gemaakt

Waar vliegtuigen uit de lucht zijn geschoten

En daders zich lafhartig hullen in leugens

Waar mensen omringd door velen

Toch zo dodelijk eenzaam zijn

Waar zo velen lijden aan vreselijke ziektes

Zoveel gebrokenheid, gemis, verdriet en angst…

September is de borstkankermaand. En dat geeft me een dubbel gevoel. Want er is zo ontzettend veel leed, er zijn zo veel meer akelige ziektes en situaties. Natuurlijk weet ik wel: geld voor onderzoek is nodig, en er worden erg veel mensen getroffen door borstkanker. En toch… een hele maand?!

Het wereldleed spoelde afgelopen maanden over ons heen. Het gaf me een verdrietig, verward, bozig en machteloos gevoel. Wij mensen kunnen maar zo weinig doen om die gebroken wereld te verbeteren, zo veel gaat er mis. Zelf had ik te maken met een wisselende gezondheid. Op 19 september liep ik eindelijk weer 5 km hard tijdens de tweede Levend Water Loop. En dat was heel lang geleden. Wat was ik blij en trots dat het was gelukt! Met een staartje in mijn haar : )

Maar gezondheid is kwetsbaar en oude kwalen blijven opspelen. Ik kreeg een flinke keelontsteking en luchtwegproblemen. Wat was het weer balen te moeten afzeggen, niet te kunnen doen wat ik van plan was, te accepteren dat mijn hersteltijd tegenwoordig echt langer is en af te wachten wanneer ik weer fit zou zijn.

En dan merk ik ook dat al die ellende me soms kan aanvliegen. De mentale impact is tijdens zwakte minder goed op te vangen. En op de slechte momenten is de onmacht bijna ondraaglijk, geeft dan eenzaam gevoel, verlangen naar Gods ingrijpen. De kracht om vanuit de verontwaardiging er iets aan te kunnen doen, ontbreekt dan bovendien. Tegelijk wil ik niet zeuren: ik leef, wees blij. Maar zo werkt het toch niet, sombere gevoelens zijn er ook. En ik probeer me weer op te trekken aan de wetenschap dat ze ook weer voorbij gaan.

Het zet me aan het denken: hoe moeilijk is het om je echte kwetsbaarheid te laten zien. Dat doe ik toch maar bij een paar vertrouwelingen. Vreugde deel je snel met iedereen, je ziet dat ook terug in een blijde lichaamshouding: wijd en open. Verdriet laat je meer ineenkrimpen. En met al die gevoelens ga ik dan toch weer naar God, werp ze voor zijn voeten! Dan komt het besef weer dat Hij ons wil gebruiken en doe ik wat ik kan/mag doen met de kracht/wijsheid van nu. En toen ik zo moe was kreeg ik een mooie dagtekst: uitrusten bij Jezus is ook hem aanbidden. Dus dat blijf ik ook proberen.

Dan ben ik extra dankbaar als ik toch weer fitter word, en mooie dingen mag doen. Zoals meewerken aan een dag van de Stichting Als kanker je raakt. Mensen bemoedigen en hoop bieden in soms hopeloze situaties. En de training geven aan klanten van het Voedsel Loket Almere. Mensen die door allerlei oorzaken in financiële nood verkeren, helpen hun leven meer op orde te krijgen. Ik moet sowieso mijn energie nog goed verdelen en veel rusten. Maar het kan weer; dat maakt me blij! Het zijn kleine druppels in de oceanen van leed die er op deze wereld zijn. Maar elke druppel is er een. Ik mag doen wat ik nu kan, in mijn kleine hoekje, zoals een oud liedje al vertolkt.

Jezus zegt dat Hij hier van ons verwacht

Dat wij zijn als kaarsjes brandend in de nacht

En Hij wenst dat ieder tot zijn ere schijn

Jij in jouw klein hoekje en ik in ’t mijn.

Categories: Blog