If God sends us strong paths, we are provided strong shoes – Corrie ten Boom

Na weer veel gesprekken met diverse specialisten en meerdere onderzoeken te hebben gehad in afgelopen weken was de operatiedatum daar. Het was van te voren nog spannender doordat met het doorgeven van uitslag van de MRI steeds iets mis ging en we dus in plaats van vrijdag, uiteindelijk pas maandagavond via via hoorden dat er niks geks in het borstweefsel was gezien. Dat gaf wat rust en ik sliep redelijk in de nacht voor de operatie. Als er wel wat mis was geweest had dat eerder behandeld moeten worden en moest de geplande preventieve operatie misschien uitgesteld worden. ‘s Morgens belde de chirurg nog om de uitslag positief te bevestigen. En we vertrokken naar het ziekenhuis. Ik voelde me redelijk rustig (dank voor alle lieve gedachten, gebeden van velen). Mijn teennagels nog roodgelakt want ook zonder eierstokken blijf ik een vrouw : ) Intakegesprekje en naar mijn kamer: een mooie eenpersoonskamer, wat een onverwachte luxe. Om 1 uur kreeg ik de medicatie toegediend en ik zou snel gehaald worden… maar dat duurde maar… En uiteindelijk bleek om 4 uur dat het onmogelijk zou zijn mijn operatie door te laten gaan. Wat een teleurstelling. En dus eindelijk een cracker eten (want ik was natuurlijk hele dag nuchter gebleven), operatiekleding uit en gewone kleren weer aan en naar huis. En wat voelt dat dan raar de volgende dag. Ik schrijf maar een blog… Vandaag al wel een nieuwe datum gehoord: dinsdag 4 november ben ik weer aan de beurt. En hopelijk gaat dat dan wel goed.

Bovenstaande uitspraak plaatste een vriendin laatst op fb. En ik dacht: “Ja, dat weet ik ergens ook wel. Maar wat verlang ik naar slippertjes en hakken!” Naar “gewoon”. Naar wat was en niet meer is.

Het is echter niet anders: ik heb mijn bergschoenen weer aan. Ze zitten, hoewel goed ingelopen afgelopen anderhalf jaar, niet lekker. Ze zijn zwaar aan mijn voeten. Het moet, ik ga de berg weer op. Al ben ik niet echt uitgerust, en wordt de energie die net weer toenam, door alle toestanden weggezogen. Stap voor stap. Eerst nu deze operatie en daarvan herstellen, wat door de combinatie met het verhelpen van de verzakking, wel wat langer duurt. Maar het scheelt weer een keer opname en operatie. En daarna het volgende traject van eventuele amputatie.

Omdat het belangrijk is een zwaar besluit te nemen als je wat in balans bent, is door de psychologisch medewerker aangeraden daar echt tijd voor te nemen. En met de goede uitslag van de MRI hebben we die tijd ook. Maar daarover later weer meer. Nu eerst proberen te genieten van een week waarin niks gepand stond en die even wat rust en ontspanning mag brengen. Lieve mensen om me heen blijven bemoedigen, kaarten e.d. komen binnen, gedachten en gebeden gaan uit naar mij en mijn geliefden (die dit ook allemaal mee beleven). Dank daarvoor, het blijft nodig.

Categories: Blog